Am observat, ca fara doar
si poate, am chef de scris doar atunci cand sufar. Atunci parca as scrie carti
intregi.Acum, cand mi-e scarba si de aerul pe care il respir, de cinismul de
care dau dovada toti cei din jurul meu, cinism in care eu sunt doctoranta, de
ignoranta plutitoare, de insuficienta sentimentala acuta, n-am chef frate! N-am chef sa scriu un
rand. De fapt, nu ca n-am chef
sa scriu. N-am chef. PUNCT. Nu stiu ce e
cu lipsa asta criminala de chef, oare am inceput sa ma prind ca TOTUL E IN ZADAR? Oare am inceput sa inteleg asta?! As
fi vrut sa fiu la fel de imbecila si de ignoranta ca acu 3-4 ani.
Vezi?! Sunt cinica si sa scriu despre
tine! N-am de unde sa iau o felie de lamaie cu zahar, iar cola asta mi-a lasat
un gust ciudat. As vrea sa imi
fie dor de tine. Sa tresar cand iti aud numele. Sa cred verzi si uscate. La dracu... ultima picatura de naivitate s-a
dus
Niciun comentariu:
Trimiteți un comentariu